Prawo transportowe w ujęciu historycznym
Historia prawa transportowego Najstarszy opis umowy przewozu jest zapisany w prawie rodyjskim które zostało później przejęte przez Rzymian. W czasach imperium rzymskiego przyjmowano zasadę iż przewoźnik był odpowiedzialny za całość transportowanego ładunku.
W czasach średniowiecza prawo zwyczajowe nie zajmowało się regulacją działalności transportowej. Z tego okresu można wyróżnić jedynie przepisy dotyczące przewozu morskiego które znajdują się w Zwojach Olerońskich (XII w.) oraz w kodyfikacji prawa miejskiego miasta Visby.
Pierwszą kodyfikacją prawa transportowego był wydany w 1681 r. przez króla Francji Ludwika XIV ordynans o marynarce. Zawarta w nim była konstrukcja umowy czarterowej. Właściwą umowę przewozu - Umowę frachtową regulowały przede wszystkim ordynacje hanzeatyckie, pruska ustawa o prawie morskim z 1727 roku oraz gdańska ordynacja o żegludze przybrzeżnej z 1697 roku.
Za czasów Napoleona w napoleońskim Kodeksie cywilnym z 1804 r uregulowano żeglugę śródlądową oraz przewóz lądowy i korzystano z rzymskich recepta. Natomiast w Kodeksie handlowym z 1806 roku zostały połączone reguły dotyczące przechowywania i najmu.
Niemiecki kodeks handlowy (HGB) z 1897 r został konstrukcją zbliżony do umowy o dzieło a w szwajcarskim prawie obligacyjnym z 1911 roku konstrukcja umowy przewozu przypominała umowę zlecenie.